Yıl 1966: Urfa'dan Ankara'ya diğer üniversite öğrencilerinden farklı olarak Tapu ve Kadastro öğrenimi için bir genç, Türkiye Cumhuriyeti'nin ana karargahına teşrif eder. Ankara'da ilk etkilendiği yer; Ulus'taki Atatürk'ün dev heykeli olur. Bu genç yıllarca namazını kılarken bile kendisiyle bir hesaplaşma içinde olur. Aşırı sağ çevrelerin verdiği milliyetçi ve dindar konferanslarını takip eden bu genci diğer öğrencilerden ayıran bir özelik daha vardır: Daha çok insiyatif sahibi olmak !.. Ve o yıllarda sola karşı politik bilinci yetkin unsurları yetiştirmek Komünizmle Mücadele Dernekleri'nin müdavimi olur. Bu derneğin üyelerini ideolojik temelde eğiten Refik Korkut ve Necip Fazıl Kısakürek'in konferanslarını takip eder ve büyük ilgi duyar.

Bu genç, Abdullah Öcalan'dan başkası değildi..

Ankara Yüksek Öğrenim Derneği Yönetim Kurulu'na girdiğinde, yakın
arkadaşı Baki Karer'le, Kürtler'in bir ulus olduğunu, sömürge halinde
yaşadıklarını ve haklarını almak için bağımsız bir örgütlenmeye
gitmeleri gerektiğini savunmaya başladı.

Ankara'nın Dikmen semtinde bir evde toplanmaya, kendi
içlerinde tartışıp yeni bir örgüt kurmanın hesaplarını yapmaya başlayan
Öcalan ve yandaşları, faaliyetlerini Güneydoğu'ya taşımaya karar verdi.

İlk dönemlerde kendilerini Ulusal Kurtuluş Ordusu (UKO) diye
adlandırdılar. Diyarbakır'ın Lice ilçesine bağlı Fis köyünde, Kasım
1978'de yapılan bir toplantıda örgütün kuruluşu tamamlandı. Marksist -
Leninist temellere dayalı bir Kürdistan devletini silahlı mücadele
yoluyla kurmayı hedefleyen örgüte Partiye Karkeren Kürdistan (Kürdistan
İşçi Partisi) adı verildi ve Genel Sekreterlik görevine Abdullah Öcalan
getirildi. Aynı yıl Öcalan, Kesire Yıldırım'la evlendi.

PKK'nın lideri Abdullah Öcalan'ın yanı sıra yönetici kademesinde eşi
Kesire Yıldırım, Mehmet Hayri Durmuş, Cemil Bayık, Baki Karer, Duran
Kalkan, Ali Haydar Kaytan, Ali Gündüz, Resul Altınok, Sakine Polat,
Seyfettin Zuğulu, Suphi Karakuş, Mehmet Şener, Ferzande Tağaç, Mehmet
Duran, Karslı Abbas, Antepli Faruk, Şahin Dönmez, Mazlum Doğan ve
Hüseyin Tokgüler vardı.

PKK başlangıçta bölgede varlığını kabul ettirebilmek için
diğer örgütlerle mücadeleye girişti. Özellikle Kürdistan Ulusal
Kurtuluşçuları (KUK) adıyla bilinen örgüt üyeleri, PKK'nın hedefi oldu.
12 Eylül 1980'e kadar süren süreçte, PKK güvenlik güçlerine ve
bölgedeki diğer örgütlere karşı yüzlerce silahlı eylem gerçekleştirdi.

Abdullah Öcalan, 7 Temmuz 1979'da Türkiye'den ayrılarak
Suriye'ye geçti, ardından Lübnan'a giderek Suriye denetimindeki Bekaa
Vadisi'ne yerleşti. 12 Eylül'den sonra yurt dışına çıkan merkez komite
üyeleriyle militanlar da Bekaa'ya giderek Türkiye'de yapacakları
silahlı ve kanlı eylemlerin hazırlıklarına başlandı. 20 Ağustos
1982'deki PKK 2. Kongresi'nde Hakkari, Van ve Siirt'te silahlı mücadele
kararı alındı. Alınan karar doğrultusunda PKK, 1984'te ilk ses getiren
eylemini yaptı ve 15 Ağustos gecesi Eruh ve Şemdinli ilçelerini bastı.

1985 yılında ERNK (Kürdistan Ulusal Kurtuluş Cephesi) adı
altında cephe oluşturan örgüt, eylemlerinde köy baskınlarına ağırlık
verip, köy korucularına yönelik sistemli bir saldırı kampanyası
başlattı. Ardından toplu katliamlar geldi ve 1986'da Mardin'in Pınarcık
köyüne yapılan baskında kadın ve çocukların da aralarında bulunduğu 30
kişi öldürüldü.

Güneydoğu'yu kendisine mekan edinen ve burada örgütün ihtiyaçlarını
karşılamak için altyapı oluşturan PKK, Şırnak, Siirt ve Kuzey Irak'ın
Türkiye sınırına yakın kesimlerinde, dağlık bölgelerde yeraltı
sığınakları, askeri kamplar, tüneller ve hastaneler inşa etti.

Kent merkezlerinde başlatılması düşünülen ayaklanmaların ilk
denemesi ise 1992 Nevruz kutlamalarında Cizre'de gerçekleştirildi. Dört
kişinin ölümüyle sonuçlanan olaylardan sonra ilçede sokağa çıkma yasağı
ilan edildi.

PKK, 1993'ten itibaren siyasi faaliyetlere ağırlık vermeye
başladı. Bu dönemde meslek kuruluşları, demokratik kitle örgütleri ve
sendikalara sızmak için çaba gösterildi. Almanya'da Kürdistan Ulusal
Meclisi'nin temelleri atıldı, PKK'ya bağlı bir meclis oluşturuldu.

DEP'in kapatılmasından sonra yurtdışına çıkan bazı milletvekilleri
aracılığıyla 12 Nisan 1995'te Hollanda'nın Lahey kentinde sözde
"Sürgündeki Kürdistan Parlemantosu" kuruldu. Ancak Türk
temsilciliklerine yönelik saldırılar ve örgütten ayrılanlara karşı
girişilen şiddet eylemleri nedeniyle, Almanya başta olmak üzere bazı
Avrupa ülkelerinin tepkisini çekmeye başladı. Önce Almanya sonra diğer
ülkelerin faaliyetlerini yasadışı ilan etmesiyle PKK Avrupa'daki gücünü
yitirdi.

Örgüte en son darbe, 1998 yılında "Parmaksız Zeki" kod adlı
PKK'nın ikinci adamı Şemdin Sakık'ın kopuşuyla gerçekleşti. Örgütten
kaçan Sakık'ı Öcalan Barzani'den istedi. Ancak Şemdin Sakık, aynı
tarihlerde bir operasyon sonucu yakalandı ve Türkiye'ye getirildi.